Drie plus één

 

“Sorry, maar ik zie echt geen andere keus”. Met tranen in haar ogen, verontschuldigde ze zich, terwijl ik machteloos op de operatietafel lag. Het was niet haar schuld en ook niet de mijne.

We kennen elkaar al zes jaar en weten wat we aan elkaar hebben. In die zes jaar, heeft ze mij zes keer op haar tafel gezien en hebben elkaar talloze keren gesproken. De problemen die ik had en mijn wensen, heeft ze niet altijd serieus genomen, maar samen hebben we altijd gezocht naar een oplossing. In de loop der jaren is er een driehoeksverhouding ontstaan tussen mij, mijn borsten en de plastisch chirurg.

Op die bewuste dag hield ze mijn hand vast, terwijl ik in slaap viel. Er was echt geen andere optie, want het risico was te groot. Na zes jaar nam de kanker mij opnieuw mijn borst af. Dit keer indirect, door een infectie en het gevaar voor mijn leven, als ik een behandeltraject in zou gaan. “Als je alles achter de rug hebt, mag je bij me langskomen”, beloofde ze. De laatste woorden die ik hoorde en welke nagalmden in mijn hoofd, toen ik wakker werd op de uitslaapkamer. Terug bij af, met één borst en een onzekere toekomst.

Het is geen gemakkelijke weg geweest, maar mijn wil om te overleven is sterk. Het opnieuw verliezen van mijn borst heeft meegeteld in de beslissing de aanval in te zetten, terwijl de belofte van het herstel van mijn vrouwelijkheid een doel was om naartoe te leven.

Ik schuif aan haar bureau en vraag haar of haar belofte nog staat. De tijd is aangebroken om onze rekening te vereffenen.  Ik wil me weer compleet voelen en samen smeden wij ons plan. We hebben één missie en die missie willen we dit jaar nog volbrengen. “Ik ga je helpen”, zegt ze en het lijkt of er een enorme last van mijn schouders valt. Binnen twee maanden zal ik weer twee borsten hebben. Voor haar is het meer dan werk en voor mij meer dan alleen een belangrijk stapje in een lang proces.

De euforie is maar van korte duur. Een man dringt binnen de driehoeksverhouding. Deze vierde man zal een grote rol gaan spelen in mijn leven, maar onze relatie is nog pril. Hij twijfelt aan mijn keuze en ik aan de zijne. Toch kan ik hem ook niet negeren. Aan de andere kant zou het weleens mijn enige en laatste kans kunnen zijn om mijn wens in vervulling te zien gaan, juist door die onzekere toekomst.

Het is nu dus de vraag welk belang er zwaarder weegt. Het onbewezen risico of mijn gevoel voor eigenwaarde? De langdurige driehoeksverhouding met mijzelf en de vrouw die haar belofte waar wil maken of de prille relatie met de man die mij, in dit stadium van mijn leven, geen enkele belofte kan doen…?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s