Moegestreden?

 

Er waren vier bezoekjes voor nodig en het heeft me heel wat uurtjes van frustratie gekost. Wat begon als een blaar, eindigde in een lelijk gat waar vieze smurrie uit kwam en een antibioticakuur om de smurrie een halt toe te roepen.

Een week geleden ontdekte ik de blaar op mijn litteken. Rood, maar niet pijnlijk. Een bezoekje aan de huisartsenpost, voerde me naar de spoedeisende hulp en leverde me een blauwe plek op, van het prikken. Geen ontstekingswaarde en geen directe reden tot zorgen. Ik mocht weer naar huis, met de mededeling dat ik altijd welkom was bij veranderingen en het verzoek om mijn plastisch chirurg zo snel mogelijk een bezoekje te brengen. De plek kwam tot rust en mijn bezoekje leverde het advies op die rust in mezelf ook op te zoeken.

Nog geen week later kwam de verandering. De blaar was verdwenen, maar in de plaats daarvan groeide een bult die leek uit te puilen, uit de ooit zo mooi gesloten wond. Met de poli gesloten, was de enige optie een nieuw bezoekje aan de spoedeisende hulp en na drie uur wachten, werd ik gezien door de dienstdoende plastisch chirurg. Ook nu weer toonde mijn bloed geen ontsteking aan en werd de blaas behandeld om er een korstje van te maken.

Na vier uur, kwam de doorbraak. Wondvocht sijpelde onder het korstje vandaan en veranderde langzaam van heldere vloeistof in witte smurrie. De volgende ochtend, vertrok ik met lood in mijn schoenen opnieuw richting spoedeisende hulp en werd ik gezien door mijn eigen dokter. Ze begreep er niks van en schreef antibiotica voor.

De wond is geïnfecteerd. Er zit een gat in, maar het is allemaal oppervlakkig, dus nog geen reden tot zorgen. Als de infectie geen halt wordt toegeroepen, volgt er een nieuwe operatie en in het slechtste geval moet de prothese worden verwijderd.

Na alles wat de afgelopen maanden op mij af is gekomen, voel ik voor het eerst de moed in mijn schoenen zakken. De week vol zorgen en onrust, heeft alle energie uit mijn lijf getrokken en voor het eerst verlies ik mijn positieve kijk op de situatie.

Morgen krijg ik de scan die bepalend is voor het verdere verloop van mijn leven. Ik moet een manier zien te vinden om mijn kracht te herwinnen, zodat ik deze stap met een goed gevoel  nemen kan. Op dit moment ben ik even moegestreden en het voelt alsof mijn lichaam me aan alle kanten in de steek laat.

Nu zoek ik een manier om mezelf te herpakken. Hoe ik dat doen moet, weet ik nog niet. Maar ik geloof nog steeds in mezelf en dat is en blijft cruciaal.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s