Tussen de M en de S

 

Om overzicht te houden in mijn mailbox, deel ik berichten in op afzender en onderwerp. Door de constante chaos in mijn hoofd is het een noodzakelijk kwaad, waar ik mezelf met enige regelmaat toe moet dwingen. De ordelijke rij aan de linkerkant van mijn scherm geeft mij een gevoel van controle. Door een degelijke indeling, kan ik belangrijke zaken in één muisklik naar boven halen en die wetenschap geeft wat meer ruimte in mijn overvolle geheugen.

Er is één mapje dat ik angstvallig gesloten laat. Tussen de M van manuscript en de S van Stichting Kanker in Beeld, staat de P. Het is de P van papa. Dit mapje bevat een mailwisseling van grote waarde. Het zijn de mailtjes die we elkaar stuurden, in de periode dat we naar elkaar toe groeiden, omdat we ontdekt hadden dat we beiden ons gevoel makkelijker uitten op papier dan in het echt. De nooit uitgesproken woorden kwamen al typend op het scherm en staan zwart op wit; voor altijd vereeuwigd en opgeslagen in een mapje, dat ik bewaar voor het moment dat ik er aan toe ben om het te openen.

In de lange mailtjes staan de emoties verwoord, die we elkaar nooit hebben durven tonen. Onze pijn en ons verdriet. Wat we nooit hebben uitgesproken, hebben we elkaar geschreven en daarmee hebben we het bewijs van onze verwantschap geleverd. Twee mensen die hun gevoel op papier goed onder woorden kunnen brengen, maar de woorden maar moeizaam uitspreken. Papa was net als ik en ik ben net als papa was. Tussen de M en de S staat het bewijs van onze liefde en ik ben trots op het talent dat hij me heeft nagelaten.

Zijn woorden zullen nooit meer klinken en alles wat hij ooit heeft geschreven is verloren gegaan, door toedoen van jaloezie en onredelijkheid. Wat overgebleven is, is het mapje met berichten en liefdesverklaringen aan mij persoonlijk gericht. Zijn muziek klinkt nog altijd, maar niemand zal ooit lezen hoe hij dit alles ervaren heeft.

De mailtjes die ik bewaar, laat ik nog even gesloten. Ik scroll door naar beneden omdat ik de pijn, na bijna twee jaar, nog dagelijks voel en bang ben voor wat het mapje aan verdriet schuilhoudt. De wetenschap dat zijn woorden er nog altijd zijn, is op dit moment voldoende. Wanneer ik zoek naar een bericht, omdat mijn geheugen vraagt om orde, kom ik altijd langs de P en dat geeft een geruststellend gevoel.

Zolang het mapje “papa” in de linker kolom blijft staan, is mijn vader bij me en draag ik zijn woorden in mijn hart.  

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s