Vierluik in mei


Vanaf mei tot aan de zomervakantie heb ik hetdruk. De verjaardagen volgen elkaar snel op en er staan een aantal activiteitenop het programma, waar ik als moeder de nodige energie in steek.

Het begint met het schoolreisje. Met acht stuiterendekinderen in de bus, op weg naar het land van kikkers en achtbanen, sta ik voorde opgave deze ongeleide projectielen in bedwang te houden zodat ik ze,aan heteind van de dag, weer netjes af kan leveren. Netjes is hier natuurlijk niet hetjuiste woord want door alle spetterende attracties, de stoffige omgeving en desuikerzoete traktaties, is het schoon krijgen een aardige uitdaging gewordenvoor de wasmachine. Gelukkig valt die uitdaging buiten mijnverantwoordelijkheid en hoef ik, na afloop van deze dag alleen mijn eigendochter met kleren en al in bad te dompelen.

Het volgende uitje is het wekelijkse bezoekje aande wijktuinen. Inmiddels ben ik bedreven in het drijven van een kudde, maar ookhier speelt de stoffige aarde een grote rol. Waar het de bedoeling is dat dekaplaarzen het ergste vuil tegen houden, werken ze juist als prima verzamelplekvoor de droge kleigrond, tijdens het knielen tussen de ontluikende plantjes vande schooltuintjes. De zwarte sokken verdwijnen, na afloop, in nette schoentjesen de inhoud van de kaplaarzen ergens onder in een schooltas.

Dan volgt het langverwachte verjaardagspartijtjevan mijn dochter. Voor één keer mag ze al haar vriendinnetjes tegelijkuitnodigen voor een megalogeerpartijtje. Acht gillende meisjes, springend op dematrassen die mijn woonkamer sieren voor deze gelegenheid. Na een spannendverhaal bij het geïmproviseerde kampvuur in de tuin, wordt er tot in de lateuurtjes gekletst en gegiecheld en terwijl de zon de volgende morgen langzaamopkomt, groeit het volume van de kinderstemmen uit tot ongekende hoogte.  

Het slotstuk van deze vierluik is tevens hetklapstuk van de serie. Vier dagen de blaren op mijn voeten lopen voor defelbegeerde medaille van de avondvierdaagse. Bij de start wordt flink gejoelden de stemming zit er goed in. Naarmate de tocht vordert en we de dagenaftellen, neemt het volume van de stoet kinderen af en is de vermoeidheidhoorbaar aanwezig. Wanneer het einde in zicht is, zie ik ook het begin van ietsmoois. Terwijl we over de viagladiola wandelen, neem ik mijn beloning inontvangst en geniet ik van de voldoening van vier keer afzien.


Postiljon 03-06-2010

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s