I.M.

Twee dagen geleden zag ik de wanhoop in je ogen. Je had het opgegeven en alle vechtlust was uit je ogen verdwenen. De passie die jij voor het leven voelde was altijd zo duidelijk zichtbaar, maar het vuurtje leek gedoofd. We vierden je verjaardag in het ziekenhuis en hoopten dat er volgend jaar meer reden zou zijn voor een feestje.

Nu lig je hier zo vredig. Een nieuwe toeval heeft het laatste restje leven uit je weggenomen en samen met de artsen hebben we besloten je te laten gaan. Geen levensreddende behandelingen meer en geen geknutsel aan jouw lijf. Jij zal nooit een passief leven kunnen lijden en die wetenschap sterkt ons in die beslissing.

Zo creatief en zo levenslustig. Nu zie ik alleen nog maar het lichaam van de vrouw die mij met zoveel liefde en zorg heeft opgevoed. Niks wijst er nog op dat je vecht en het is een kwestie van wachten op je laatste adem.

Het kan nog dagen duren dus ik besluit mijn krachten te sparen. Door mijn operatie ben ik nog snel moe en ik wil de komende dagen sterk genoeg zijn om je te vergezellen tijdens deze moeilijke reis. Het is een onvermijdelijke reis naar het oneindige en ik hoop zo dat je op je eindbestemming de kans krijgt om je passie te blijven volgen.

Ik neem afscheid en beloof je morgen terug te komen. Dan zal ik sterk genoeg zijn om aan je bed te blijven en je hand vast te houden. Morgen hoop ik mijn kracht met jou te kunnen delen en je zo wat levenslust terug te geven.

Vier jaar geleden ging de telefoon om vier uur ’s nachts. Ik schrok wakker en wist welke boodschap mij te wachten stond. Met tranen in mijn ogen luisterde ik naar het nieuws dat eigenlijk geen nieuws was. Ik droogde mijn tranen en begon aan mijn eigen strijd.

Na vier jaar vechten geef ik eindelijk mijn verdriet een plekje door jou een plekje te geven. Nu er iets groeit op de plek waar jij ligt, laat ik de tranen ontsnappen die al vier jaar achter mijn ogen branden.
Alles wat jij mij hebt geleerd, breng ik in praktijk en ik gebruik jouw passie om mijn doelen te bereiken. Ik weet dat jij toekijkt en trots bent. Ik mis jou nu meer dan ooit, maar sterk mij met de wetenschap dat ik jouw vuur mag dragen.

R.I.P. Mama 30-03-2006

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s