Het is allemaal mijn eigen schuld!

Ik rook, lust graag een drankje, ik lig ’s nachts weleens wakker en vergrijp me af en toe aan een menu van een fastfoodrestaurant. Ik werd op jonge leeftijd voor het eerst ongesteld  en omdat ik vroeg seksueel actief was, ben ik al vrij snel aan de pil gegaan. Mijn eerste kind kwam pas toen ik zevenentwintig was en na zes weken hield ik de borstvoeding voor gezien. Ik maak geen tijd om elke dag te sporten en ik hou wel van een rood biefstukje. Granaatappel lust ik daarentegen niet en ik gebruik al jaren deodorant tegen ongewenste luchtjes. Mijn gewicht schommelt sinds mijn eerste zwangerschap behoorlijk en ik hou van mayonaise op mijn patat.

Al die tijd ben ik boos geweest op de kanker, maar er wordt vaak beweerd dat ik mijn vijand vals heb beschuldigd. Ben ik dan zelf even schuldig aan mijn verminkingen? Ik had vier keer per week moeten sporten en alle dagen broccoli moeten eten. Elk glas wijn dat ik teveel dronk, heeft mij opengesteld voor de vijand en door niet dagelijks een liter water te drinken, heb ik mijn lichaam blootgesteld aan grote risico’s. Ik heb mijn vijand uitgenodigd toen ik mijn eerste sigaret opstak en hem een vrijbrief verschaft om zich uit te leven toen ik mijzelf beschermde tegen een ongewenste zwangerschap. Door te wachten tot ik toe was aan gezinsuitbreiding, heb ik hem de kans gegeven om binnen te dringen en door toe te geven aan de pijn van borstvoeding, heb ik een uitnodiging verstuurd naar alle kankercellen om mijn borst een bezoekje te brengen.

Het is dus allemaal mijn eigen schuld en ik trek het boetekleed aan. Ik had beter moeten weten en mijn levensstijl al vroegtijdig moeten veranderen om mijn genetisch defect om de tuin te kunnen leiden. Met alle risico’s die ik nam, was het een kwestie van tijd en omdat ik die tijd niet in acht heb genomen, ben ik mogelijk te laat geweest met mijn ontdekking. Maar hoe vroeg had ik moeten zijn om dan wel op tijd te zijn?

Natuurlijk zit er een kern van waarheid in veel van de onderzoeken en alternatieve geneeswijzen en natuurlijk is roken ongezond. Natuurlijk kan je invloed uitoefenen op je eigen gezondheid, maar zit de grootste kracht niet vooral in je eigen geest en nemen we die geest niet in de maling, met alle tegenstrijdige nieuwsberichten?

Door gebruik te maken van de reguliere geneeskunde, probeer ik de grip op mijn leven terug te krijgen. Mede dankzij mijn eigen kracht doorsta ik alle behandelingen. Gesteund door mijn zelfvertrouwen en het vertrouwen in de medische wereld ga ik mijn ongenode gast te lijf.  Als ik zou toegeven aan het schuldgevoel, loop ik dan het risico mijn lichaam opnieuw te vergiftigen? Alle onderzoeken ten spijt, kunnen wij de tijd niet terug draaien. Wij  kunnen slechts focussen op de toekomst en zijn daarbij niet geholpen met verwijten en schuldgevoelens.

Wie zijn overtuiging wil verkondigen, kan beter nog een keertje nadenken over de impact van de boodschap. Kies je publiek zorgvuldig en respecteer de keuze van een ander om niet te luisteren, omdat het mosterd na de maaltijd is en voor velen geen bewezen theorie. Aandringen, veroorzaakt onrust, schuldgevoel en stress. En zijn die dingen nu niet juist, volgens al die onderzoeken, een belangrijke factor bij het ontstaan van kanker?

Advertenties

4 Reacties op “Het is allemaal mijn eigen schuld!

  1. Wat schrijf je altijd mooi. Dankzij facebook heb ik je blog ontdekt en ben er regelmatig stil van.
    Ik blijf je volgen. Sterkte met alles!

  2. Zo herkenbaar!!! Ik heb geen kinderen…. blijkt ineens een risico te zijn. Sporten heb ik niet veel gedaan, maar tot 10 jaar geleden deed ik alles op deed fiets… Nu werk ik door het gehele land, en is dat niet meer haalbaar. Zou mijn werkzame leven dan deels schuldig zijn??? Heb in mijn werk in de zorg ook veel goeds gedaan, wellicht een kleine compensatie. Ik weet het niet, maar ik baal enorm van al deze dingen waardoor andere denken dat je het zelf gedaan hebt. Oja, ik had waarschijnlijk ook meer appels moeten eten…. heb ik ook al weer niet gedaan… vindt kiwi’s lekkerder.

  3. Het is toch eigenlijk te gek dat je, met uitgezaaide borstkanker, je jezelf schuldig voelt als je een papatje met eet. Terwijl ik genieten momenteel veel belangrijker vind. Worteltjes zijn waarschijnlijk een stuk beter maar toch niet zo lekker.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s