Kanker in beeld en woord

De wekker gaat, maar ik ben al lang wakker. Steeds opnieuw herhaal ik de woorden in mijn hoofd. Het zijn de woorden die ik wil gaan uitspreken, maar steeds opnieuw veranderd hun samenstelling. Om een boodschap zo goed mogelijk over te brengen, moet je praten vanuit je hart en dat maakt het nu juist zo lastig. Mijn hart kan wel uren spreken en het is de tijd die ontbreekt.

Ik zou zo graag mijn ervaringen delen, maar het zijn er gewoon teveel om op te noemen. Met een kleine selectie uit mijn boek, moet ik een verhaal ga vertellen dat nog steeds wacht op een vervolg. Dat vervolg wil ik zelf gaan beleven en delen met iedereen. Ik mijmer nog even door en besluit dat het welletjes is. Nu is het tijd om mijn drempel te nemen. Het is tijd om mijn angst uit het heden te overwinnen door te spreken over het verleden!

Zenuwachtig loop ik rond tussen alle emoties. De werken van lotgenotes stralen van eenvoud en kracht. De complexiteit van de onderliggende emoties is slechts zichtbaar voor de ogen van iemand die deze emoties zelf heeft ervaren. Ik voel mij gesterkt door de openheid om mij heen. Het kwetsbaar opstellen op deze manier is een daad van kracht en helpt mij om mijn eigen kracht terug te vinden.

Met trillende handen en een brok in mijn keel, betreed ik het podium. De woorden in mijn hoofd schreeuwen het uit. Geen voorbereiding, geen speech. Ik wil vanuit mijn hart spreken dus ik haal diep adem en laat de woorden ontsnappen. Het stormachtige gevoel komt tot ontlading en de woeste stroom kabbelt als een rustige beek naar buiten.

Ik kijk om mij heen en zie verwondering. Ik zie bewondering en herkenning. Zonder na te denken, laat ik mij hart spreken en merk dat mijn woorden de harten van anderen bereiken. Langzaam keert de rust in mijn hoofd terug en groeit mijn zelfvertrouwen.

Mijn wens om te inspireren is hiermee dichterbij gekomen. Door mijn eigen drempel te nemen, hoop ik anderen mee te slepen.

De reis naar zelfacceptatie is er eentje met veel obstakels, maar als je die obstakels kan nemen met een klein steuntje in de rug, is het makkelijker om af en toe even stil te staan. Even niet vooruit kijken en niet naar het verleden. Gewoon genieten van wat het heden te bieden heeft! 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s