Pavlov

Omdat ik al een behoorlijke tijd last heb van een opstandige prothese, op de plek waar ooit mijn borst zat, ga ik deze week voor een hersteloperatie een paar dagen uit logeren in het ziekenhuis. De boosdoener zal een hartig woordje worden toegesproken en hopelijk voorgoed op zijn plaats gewezen worden want al dat gewandel door mijn lijf ben ik meer dan zat!

Ik ben niet zo’n held als het gaat om naalden en operaties, maar tegen het verblijf en het herstel zie ik nog het meeste op.

Tijdens eerdere logeerpartijtjes had ik veel moeite met het eten van de opgewarmde borden en had ik een hotline met de plaatselijke shoarmaboer en pizzakoerier. Zodra de karren met eten de gang op werden gereden, maakte ik me uit de voeten en zorgde ervoor dat mijn bed werd overgeslagen. Tegen het avonduur liet ik mij weer zien en liet mijn warme maaltijden uit alle windstreken aanrukken. Deze tic stamt uit de tijd dat ik in mijn chemotherapie onderging. De geur uit de karren associeer ik met die periode en bezorgd bij mij een soort Pavlov-reactie. Het zelfde heb ik met raketijsjes. Deze heb ik verplicht moeten eten om pijn in mijn mond te voorkomen en nog steeds kan ik bij de aanblik van de verpakking de rillingen over mijn rug voelen lopen.

Gelukkig is mij dit keer beterschap beloofd. Volgens het nieuwe beleid, worden maaltijden koud aangeleverd en op de afdeling opgewarmd, op een tijdstip dat beter past bij de moderne eetgewoontes.  Dit biedt hoop op een prettiger verblijf en zo rest mij slechts het opzien tegen de herstelperiode. Een aantal weken zal ik niet kunnen tillen en een behoorlijke beperking ondervinden in mijn linkerarm. Dat dit niet erg handig is, met een kruipend kind in huis, moge duidelijk zijn. Meerdere hulptroepen zijn ingeschakeld om deze tijd door te komen omdat de reguliere thuiszorg niet in dit soort problemen voorziet. Met passen en meten zullen we de zorg voor onze kinderen moeten invullen, totdat ik zelf weer volledig op krachten ben. Uiteindelijk zal ook aan dit ongemak weer een einde komen en met het vooruitzicht op een mooie zomer, verwacht ik dit jaar in ieder geval mijn bikini weer uit de kast te kunnen halen. Geen prothese staat mij straks nog in de weg. De lente is begonnen en in gedachten maak ik me gewoon alvast klaar voor het strand!

Postiljon 16-04-09

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s