Die hard

Regelmatig dringen ze op de meest onmogelijke tijdstippen mijn huishouden binnen: de vriendelijk opdringerige, telefoongetrainde, mensen van de telefoonterreur. Meestal sta ik net met mijn neus boven de pannen om mijn gehaktballetjes van een mooi bruingebakken kleurtje te voorzien of ben ik andere bruine gebakjes, geproduceerd door mijn zoon, aan het opruimen. Met één hand aan de steel van de pan of diep in andere baksels, neem ik op. De vraag of het moment gelegen is blijft uit. Met een grote zwaai, vallen de verkopers meteen met de deur in huis. Hoe het komt dat ze steeds denken dat ik toe ben aan wat nieuwe energie is mij een raadsel en het blijkt verspilde energie deze vraag hardop te stellen. Zonder adempauze worden alle voordelen voor me op een rijtje gezet. Als ik tactvol probeer in te breken in de woordenstroom met de mededeling geen interesse te hebben, is dit tegen dovemansoren gericht. Het gesputter van de gehaktballen op de achtergrond of de pruttelende geluidjes van mijn zoon, kan ze niet van hun stuk brengen. Aan alles komt een einde en zo ook aan de adem van de telefonische verkoper. Van die gelegenheid maak ik gebruik door mijn bezwaren over het tijdstip van hun terreur uit te spreken. Je zou haast denken dat er dan excuses volgen, maar de echte “diehard” gooit er liever een verwijt tegenaan. Waarom ik niet geïnteresseerd ben in voordeel en dat ik dief ben van mijn eigen portemonnee. Als ik niet nadenk over mijn pensioen of uitvaartverzekering, ben ik een onverantwoordelijke burger en als ik mijn huisdieren niet verzeker wachten mij torenhoge rekeningen.

Ondertussen zijn mijn gehaktballetjes nog zwarter dan mijn humeur en kost het mij heel wat inspanning om mijn kookpunt niet te bereiken en geen flinke uitbrander te geven aan de veroorzaker van mijn misbaksels. Als ik dan eindelijk verlost ben van het terreur, probeer ik de hete ballen uit het vuur te halen terwijl mijn eigen temperatuur weer wat begint te zakken.

Natuurlijk is de kans het grootst iemand rond etenstijd te treffen, maar waar is het respect gebleven voor de huiselijke rust? In het mobiele tijdperk is het verwachtingspatroon dat iedereen te allen tijde bereikbaar is, maar in mijn huis gaat de telefoon vanaf nu rond etenstijd uit want ik ben pas een dief van eigen portemonnee als ik mijn eten laat verpieteren door de opdringerige mensen van de telefonische verkoop.

Postiljon 09-04-09

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s