Puppytijd

Het lijkt er op dat de rust op de kraamafdeling in het ziekenhuis langzaam begint terug te keren. De geboortegolf in mijn omgeving is in ieder geval tot stilstand gekomen en de nieuwe generatie buurtbewoners is, met de geboorte van een nieuw buurmeisje, nu wel compleet.

Naast alle kleine wondertjes die Zoetermeer het afgelopen jaar heeft geteld, blijkt dat onze trouwe viervoeters in al die tijd ook niet stil hebben gezeten. Gelukkig zijn mijn honden niet meer tot deze daad in staat, maar het enorme aantal inschrijvingen van puppy’s op de hondenschool bewijst dat veel van hun soortgenootjes het nog niet is verleerd.

Een bonte verzameling speelse dondersteentjes begint dit seizoen aan een flinke klus: het ontdekken van de wereld en het verleggen van grenzen. De één heeft een nog hoger aai-baar-heids-gehalte dan de ander en stuk voor stuk zijn ze in staat een volwassen man op de knieën te krijgen.

Ik kan me de kraamtijd van mijn hond goed herinneren. De scherpe tandjes die zich overal in zetten en de onnozele blik die je elke misstap doen vergeven. Het bolle buikje en het enorme overschot aan vel maakte mijn draakje tot een femme fatale die je moeilijk wat kon weigeren. Toch worden ook kleine tandjes groot en om nog meer schade te voorkomen is een gehoorzaamheidcursus geen overbodige luxe.

Niet de hond, maar de baas leert hoe hij met zijn nieuwe aanwinst om moet gaan. Met vallen en opstaan zullen ze de komende maanden leren hoe ze huis en haard kunnen beveiligen tegen het speelse geweld en hoe ze hun nieuwe gezinslid de kunst van het bijten kunnen afleren. Eenmaal in die aandoenlijke ogen gekeken, is er geen weg meer terug dus kijken ze vooruit en hopen de puppystreken onder controle te krijgen. Stapje voor stapje leren hond en baas elkaar kennen en worden grenzen afgezet. Het is mooi om dit proces van een afstandje te volgen. Het is mooi om te zien hoe een band zich ontwikkelt.

Met mijn zoon op mijn arm kijk ik toe en bedenk me dat het opvoeden van een hond in sommige opzichten dichtbij staat van dat wat mij met hem te wachten staat. Er zal heel wat jaren geduld in gaan zitten, voordat mijn huis veilig is voor zijn grijpgrage handjes. Hij kijkt mij aan met zijn lieve oogjes en ik weet dat ik hem ook heel wat foutjes ga vergeven.

postiljon 05-03-09

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s