Spelletjes

Als kind speelde ik graag een spelletje kwartet of pim-pam-pet. Electro was mijn meest moderne spelletje; totdat een buurjongetje verkondigde een Atari spelcomputer in zijn bezit te hebben. Om beurten mochten de buurtgenootjes een middagje bij hem komen ping-pongen en wanneer het mijn beurt was geweest, schudde mijn hoofd nog lang na. Het ping geluid klonk nog uren in mijn gedachten en ik had twee dagen nodig om de twee streepjes en het bewegende stipje van mijn netvlies te verbannen.

Omdat het spelletje snel begon te vervelen; verschenen Packman en Space-invaders op het toneel. Het hongerige mannetje en schietgrage vliegtuigje beheerste onze dagindeling en toen wij thuis beschikking kregen over een personal computer was het hek van de dam. De tweedimensionale spelletjes werden stuk voor stuk uitgespeeld. Electro verdween in de spelletjeskast en dreigde daar langzaam te verstoffen.

Lang heeft deze fase niet geduurd. Mijn ouders riepen de nieuwe verslaving na verloop van tijd een halt toe door de rammelende Commodore van een wachtwoord te voorzien. We gingen weer buiten spelen en verworven nieuwe behendigheden bij het vlooien schieten en Dokter-bibber.

Op verjaardagsfeestjes haal je ze er zo uit: ze zijn stil en zitten met gebogen hoofd, alleen of in een groepje, volledig geconcentreerd op een klein zwart, wit, rood of roze gekleurd doosje. Dit magische spelletjeswonder fungeert soms bijna als oppas, lijkt wel, maar de verstandige ouder stelt beperkingen aan de speeltijden op.

Niet alleen dit doosje beheerst de woonkamer van veel huishoudens tegenwoordig; ook de grote reality spellen nemen hele gezinnen over en vormen het centrum van sommige huiskamers.

Met ingenieuze joy-sticks maken we muziek, spelen tennis of golf en zingen we valse noten bij elkaar om tegen elkaar op te boksen in een ‘Karaoke contest’. Het lijkt er op dat de moderne techniek het langzaam begint te winnen van ouderwetse bordspellen. Een ‘kaartje leggen’ is bijna ouderwets en zelfs Monopoly spelen we met een pin-automaat in plaats van de dunne velletjes nepgeld.

Zelf hou ik wel van de charme van het stapeltje verworven rijkdom naast me bij het speelbord en ben dankbaar dat mijn ouders mij hebben grootgebracht met de liefde voor nostalgie. Voor zolang het duurt, speel ik de spelletjes nog ouderwets en hoop ik de X-box, Playstation, DS en Wii zo lang mogelijk uit mijn huis te weren. Ik verzet me nog even tegen de vooruitgang en speel met kerst dit jaar gewoon gezellig Triviant!

postiljon 18-12-08

Advertenties

Een Reactie op “Spelletjes

  1. Hier weinig van die moderne spelen, wel een nintendo voor onderweg. En monopoly willen wij ook gewoon met stapeltjes geld blijven spelen, toch leuk om te zien dat de tegenstander bijna niks meer heeft terwijl jij het geld niet geteld krijgt! 😀

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s