Knoeipotje

Nu er bijna vier maanden op de teller staan van mijn kleine wereldburger begint het tijd te worden hem langzaam in te weiden in de wereld van de smaken.

Na een eenzijdig dieet van zuigelingenmelk ben ik begonnen hem voorzichtig iets meer van het leven te laten proeven en kennis te laten maken met de smaak van geprakt fruit.

Het is toch een vreemd gegeven dat bijna elke diersoort instinctief leert lopen en eten, terwijl de mens- toch wel bestempeld als de meest intelligente levensvorm- elk stapje vooruit vanaf de eerste stap moet aanleren.

De kliederboel die dit nieuwe ritueel met zich meebrengt bezorgd mij een flinke overdosis wasgoed maar het genot van het aangezicht van dit schouwspel is mij wel een paar liter wasmiddel waard.

Zodra de lepel, gevuld met fruitprut richting zijn mond gaat opent deze zich om de proeverij in ontvangst te nemen en wie denkt dat dit bewust is, komt bedrogen uit. De mond opent in een reflex maar sluit vaak weer net zo snel als de lepel bijna zijn doel bereikt. Een nieuwe aanloop is noodzakelijk en als het kleine mensje dan zijn volle lach laat zien, schuif ik de lepel snel naar binnen. Een paar verbaasde ogen kijken mij aan terwijl zijn tong hard werkt om de lepel naar buiten te duwen. Dan ervaart hij de smaaksensatie en begint het gevecht om het heerlijke goedje de juiste kant op te werken. Het valt niet mee om, zonder enige ervaring op het gebied van eten, een tot pulp vermalen banaan helemaal van vooraan in je mond naar achteren te werken zodat het de slokdarm kan bereiken!

Zijn mond maakt vreemde bewegingen. Hij fronst en lacht tegelijk terwijl zijn kleine tongetje druk worstelt met de substantie in zijn mond. Het uiteindelijke gevolg is een halve banaan op kin en bovenlip en de andere helft met moeite onderweg naar achteren. Het doorslikken van de brei is de kroon op zijn werk. Zodra hij dit klusje klaart wacht hij ongeduldig op de volgende aanvoer en begint het feest van voren af aan.

In de komende jaren zal hij het eten steeds meer onder de knie krijgen maar met een dochter van zeven die nog steeds een streep chocoladepasta over haar gezicht smeert tijdens het nuttigen van haar boterham verwacht ik dat de wasmachine nog wel wat ritjes op de teller gaat zetten en de fotocamera voorlopig nog overuren draait.

Postiljon 23-10-08

Advertenties

Een Reactie op “Knoeipotje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s