Raad eens hoeveel ik van je hou…

Een tijdje geleden kreeg ik de opdracht mezelf aan de hand van een kinderboek te omschrijven en voor te stellen.

Omdat mijn column "Hond in de put!" deze week in de Postiljon verschijnt en ik hem moeilijk twee keer hier kan plaatsen, heb ik ervoor gekozen mijn huiswerk hier voor in de plaats te laten komen…..

Als kind van ouders uit het hippie tijdperk heb ik het goed gehad. Al waren er schulden en schaamtevolle momenten als mijn moeder haar naturisme iets teveel blootgaf ten opzichte van mijn vriendinnetjes, haar creativiteit zorgde ervoor dat het mij nooit aan iets ontbrak.

Tot voor kort is het mij dan ook nooit opgevallen dat er toch twee dingen zijn waarin mijn ouders te kort schoten of misschien het belang niet van inzagen. Echt gemist heb ik het niet maar als ik nu terug kijk naar mijn kinderjaren zijn de gevolgen van dat gemis wel voelbaar.

Het is eigenlijk wel een beetje raar want mijn moeder was vaak in haar boeken verzonken. Toch heb ik als kind weinig leesvoer voorgeschoteld gekregen. Op een paar prentenboeken na en de tongenbrekende teksten van Dr. Seuss, ontbreekt het mij aan herinneringen aan een favoriet jeugdboek en is het moeilijk om me voor te stellen dat mijn moeder voor het slapen een verhaaltje voorlas.

Behalve het gebrek aan jeugdliteratuur op mijn moeders boekenplank, leek er ook weinig ruimte voor het openlijk tonen en uitspreken van haar liefde voor mij.

Heus, ik weet wel dat ze van mij en mijn broer hield, maar uitgesproken werd het nooit en knuffelen werd direct afgeschaft toen wij de leeftijd bereikte waarop affectie van ouders iets is waarmee je niet op school betrapt wil worden.

Misschien is het door dit gebrek dat ik zelf mijn kinderen met liefde overspoel. Ik heb me voorgenomen hier nooit mee te stoppen en ze bij elke gelegenheid te vertellen hoe belangrijk ze voor me zijn.

De nooit uitgesproken woorden van mijn moeder bewaar ik in een boekje dat ze aan mijn dochter heeft gegeven, vlak voordat ze uit mijn leven verdween.

De openhartige liefdesverklaringen in het kleine prentenboekje staan lijnrecht tegenover haar krampachtig gesloten houding die zij naar mij altijd heeft gehad. De oorzaak van deze houding zal ongetwijfeld liggen in het feit dat ook mijn oma en opa niet scheutig waren met liefdesverklaringen en misschien is het haar wil om dit patroon te doorbreken geweest, wat haar heeft bewogen dit boekje cadeau te doen.

Als eerbetoon aan mijn moeder lees ik het boekje vaak voor aan mijn dochter en koester het als een waardevol bezit. Haar stem klinkt door de mijne heen als ik de woorden uit het boekje uitspreek en alle ingehouden liefde die ik wel altijd heb gevoeld maar niet heb ontvangen, voel ik via tranen naar buiten stromen.

Het uitspreken van liefde kent voor veel mensen een beperking en de woorden kunnen hun waarde verliezen als ze te vaak worden uitgesproken maar wat mijn moeder nooit kon zeggen, vertel ik mijn kinderen zo vaak als ik kan want naast de cultuur, in vorm van lezen, is liefde denk ik wel het belangrijkste deel van de opvoeding die je als ouder kan meegeven.

Advertenties

3 Reacties op “Raad eens hoeveel ik van je hou…

  1. Hallo lieve Fem,
    Bedankt voor je uitgebreide en lieve berichtje. Kind wat schrijf jij onvoorstelbaar mooi. Ben diep geraakt door jouw manier van de dingen verwoorden.
    Mijn reconstructie zal een totaal andere zijn dan die van jou, maar het is goed te lezen hoe anderen het doen. Ben de dagen nu al af aan het tellen en vraag me steeds meer af of ik het nog af zal bellen :).
    Hou je op de hoogte! Weet niet of dit bericht op de goede plaats staat, ben een beetje blond wat al die nieuwe sites betreft :).
    Kus,
    Marlies

  2. Ja, een knuffel heeft zelfs een stoere 13-jarige nog behoefte aan. Alleen merk ik dat ik op deze leeftijd mijn woorden subtiel moet kiezen en de knuffelmomenten aan hém moet overlaten 🙂

    Lekker actueel stukje Fem, in de kinderboekenweek!

    Marjon.

  3. HOI FEM,DENK DAT HET ER BIJ ONS THUIS HETZELFDE AAN TOEGING,MIJN MOEDER IS AL 22 JAAR DOOD MAAR MIJN VADER VAN 80 ZOEN IK OOK MAAR 3X PER JAAR,VERJAAR EN OUD EN NIEUW,VAN MIJN MOEDER WEET IK WEL DAT ZE VEEL OM ME GAF,VOORAL DE LAATSTE JAREN OP HAAR ZIEKBED KONDEN WE HET ER MEER OVER HEBBEN,MAAR MIJN PA HEEFT ZELDE WAT LIEFS TEGEN ME GEZEGT,TROUWENS OVER MIJN DOCHTER OOK NIET HOOR,MAAR GELUKKIG ZIJN WIJ ECHTE KNUFFEL KONTEN,EN GELOOF HET OF NIET JES 19 JAAR,KRUIPT NOG WEL EENS OP MIJN SCHOT,OF BELT ZOMMAAR OM TE ZEGGEN LOVE YOU,DUS DIE CIRKEL KAN DOORBROKEN WORDEN!!!KNUFFEL CARLI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s