We zijn er bijna…

Ooit was ik in de veronderstelling dat particuliere zwemlessen de nachtmerrie van elke ouder waren maar sinds deze week moet ik deze mening bijstellen.

Met één plakkerig meisje in een klamme kleedkamer het gevecht aangaan met sokken en veterschoenen is al een heel drama maar hetzelfde ritueel ondergaan met een veelvoud aan paardenstaartjes met allemaal een eigen mening is nu ook niet bepaald eenvoudig te noemen.

Als thuis zittende moeder kan ik helaas niet onder de nodige sociale verplichtingen uit en is het te verwachten dat mijn hulp op school wordt ingeroepen voor activiteiten waarbij de groep opgeschoten pre-pubertjes wel wat extra toezicht kan gebruiken.

Vol goede moed begin ik aan het avontuur dat schoolzwemmen heet en niets vermoedend stap ik de bus in. Met veertig uitgelaten kinderen in de bus loopt het volume al snel op tot trommelvliesbeschadigende hoogte. Klaptafeltjes worden getest op functionaliteit en bij elke bocht klinkt een luid gejuich. In koor wordt vanaf het vertrekpunt af al gezongen dat ze er bijna zijn en na elk stoplicht is het zaak om alle neuzen weer naar voren te richten en op losgemaakte gordels te controleren.

Na aankomst in het zwembad worden jongens en meisjes gescheiden en de kleedkamers in enkele seconden omgetoverd in een waar slagveld.

Als alle kinderen in zwembroek of bikini uit de benauwde hokjes zijn ontsnapt volgt de volgende verdeling. De kinderen zonder diploma mogen zich melden in het kikkerbadje en de ervaren zwemmers kunnen in het diepe bad hun kunsten tonen. Dat deze verdeelsleutel een lastige opgave is voor de vrijdagmiddag, blijkt als enkele kinderen in het ondiepe bad een keurige borstcrawl laten zien. Er heeft kennelijk wat water in hun oren gezeten tijdens de uitleg van de badjuf maar een half uur na aanvang van de les is dan eindelijk iedereen in de juiste badkleding op de juiste plek en kan het laatste kwartiertje flink gezwommen worden.

Het na afloop afdrogen en aankleden van zoveel klamme lijfjes herinnerd mij vaag aan de goede tijd van de particuliere zwemlessen maar de droom van toen is veranderd in de nachtmerrie van nu.

Terug naar school is het een stuk stiller in de bus. Enkele klaptafeltjes klapperen nog en zachtjes klinkt er ergens een potje met vet. Moe plof ik thuis op de bank en heel voorzichtig begin ik me af te vragen of gewoon werken niet een stuk minder vermoeiend is… 

  postiljon 18-09-08

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s