Acclimatiseren

Geleidelijk aan begint het leven met een baby in huis een beetje gewoon te worden. Het mag dan de tweede keer zijn, met zeven jaar verschil lijkt het soms net alsof het allemaal weer helemaal nieuw is. Regelmatig ervaar ik een “Oh ja!” moment en wakkeren herinneringen aan, maar ook op dat gebied blijkt het geheugen selectief. Het gesjouw met spullen en de bekende rust, reinheid en regelmaat domineren momenteel mijn dagindeling en frissen mijn geheugen in sneltempo weer op. Elke ochtend flessen steriliseren, extra wasjes, een badje klaarmaken en luiers verschonen. Allemaal zaken waar veel tijd in gaat zitten en regelmatig betrap ik mezelf er op dat ik rond lunchtijd nog steeds in mijn huispak ronddwaal en het ontbijt erbij in is geschoten. Als ik dan eindelijk mezelf een beetje op orde heb en het mannetje verschoond en gevoed heb, sta ik voor de uitdaging om mezelf niet van de buitenwereld te vervreemden en is het tijd voor een uitstapje. Tot voor kort betekende een uitstapje dat ik mijn jas aantrok, mijn zakken controleerde op mobieltje, portemonnee en sleutels om vervolgens mijn dochter te mobiliseren en de deur achter mij dicht te trekken. Nu is een uitstapje iets wat begint met inventariseren. Hoe lang blijven we weg? Hoeveel flessen hebben we nodig? Hoeveel luiers? Wat doet het weer, hebben we een regenscherm nodig en is hij wel warm genoeg gekleed? Eenmaal antwoord gevonden op al deze vragen en de tas volledig compleet, begint het gevecht met de wandelwagen. Bij een wandeling met de honden hoeven we geen gebruik te maken van de auto dus dan is het een kwestie van inladen en wegrijden, maar als we verder willen is het autostoeltje onmisbaar. Omdat het mij aan kracht in mijn armen ontbreekt ben ik dan genoodzaakt het stoeltje op de wagen te plaatsen en naar de auto te rijden. Daar aangekomen is het eventjes worstelen om de stoel op zijn plek te krijgen en kan de wandelwagen ingeklapt in de achterbak. Eenmaal aangekomen op onze plek van bestemming, herhalen we dit ritueel in omgekeerde volgorde en kan dan eindelijk het beloofde genieten van ons uitstapje beginnen. Het is even wennen aan mijn nieuwe ritme maar ik krijg de dagelijkse routine langzaam onder de knie en kom elke dag eerder toe aan mijn ontbijt en hou steeds meer tijd over om te doen wat echt belangrijk is: ervan genieten!

Postiljon 17-07-2008

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s