anybody

Publiekelijk uit de kleren gaan is niet iets wat ik dagelijks doe. Vroeger was het makkelijker; met een familie vol naturisten was een naakt lichaam iets heel normaals en werd naaktlopen als natuurlijk beschouwd. Niet buiten huis natuurlijk, maar ik kan me de genante momenten nog wel herinneren waarop mijn moeder naakt de deur voor mij open deed als ik uit school thuis kwam met een vriendinnetje. Dit soort momenten mogen pijnlijk zijn maar hebben mij wel grootgebracht met het idee dat een naakt lichaam niet iets is om je voor te schamen. Met een lichaam dat gehavend is door de nodige ingrepen is het moeilijk een gevoel van schaamte te onderdrukken en al weet ik dat dit alles buiten mijn schuld is, valt het mij nog steeds zwaar om mijn lichaam te tonen zoals het nu is. Om deze angst te overwinnen en mijzelf opnieuw te leren accepteren ben ik dit weekend voor een vreemde uit de kleren gegaan en is mijn gehavende lijf vastgelegd om later aan een groot publiek getoond te worden. Met deze stap hoop ik mijn schaamte te overwinnen en net als vroeger mijn lichaam te accepteren zoals het is. Door mijn lichaam en het verhaal dat erachter schuilgaat bloot te geven, hoop ik mijn verhaal te delen met mensen die, net als ik, moeite hebben met het accepteren van de gevolgen die een ziekte als kanker heeft (gehad) op hun leven. Ergens las ik ooit: “je geneest pas van kanker als je aan een andere ziekte komt te overlijden”, een absoluut ware uitspraak maar het hoeft niet altijd te betekenen dat het leven ophoudt. Het leven staat een hele tijd stil, de rest van de wereld draait door terwijl je zelf in een cocon leeft en vecht om in leven te blijven maar al vecht je tegen de meest valse vijand, de uitkomst van de strijd hoeft niet altijd bepaald te zijn. Er zijn voldoende gevallen bekend waarbij de strijder haar vijand te slim af is geweest en zo’n strijder ben ik en al blijf ik voor de rest van mijn leven op mijn hoede voor een nieuwe aanval, ik laat mijn leven niet leiden door angst. Helaas krijgt niet iedereen een kans om te vechten en een leven na kanker op te bouwen, ik besef mij maar al te goed hoeveel “geluk” ik hierin heb gehad. Maar diegenen die wel die kans krijgen wil ik aanmoedigen te blijven strijden want ook al genees je nooit van kanker: het leven erna heeft zoveel meer diepgang dat er geen plek meer zou moeten zijn voor schaamte, dat de kracht van je lichaam iets is om trots op te zijn; daar is mijn lichaam het levende bewijs van en dat is de reden dat ik mijn schaamte opzij zet en het deel met iedereen in de hoop te inspireren.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s