koorddansen

Met een buik die de omvang heeft van een kleine skippy-bal en een dosis onverwerkte emoties, aangewakkerd door een stormloop aan hormonen, valt het soms niet mee om mijn evenwicht te behouden in tijden van onzekerheid en angst.

Als een echte koorddanseres balanceer ik op mijn geluk, bang om naar beneden te kijken, bang om het gevaar te zien en bang om mijn evenwicht te verliezen. Voorlopig sta ik stevig, maar als ik deze week geconfronteerd word met twee emotionele uitersten wankel ik op mijn koord van geluk en stop ik even met dansen  uit angst om te vallen.

De vreugde die het aangezicht van mijn kleine wondertje op het beeldscherm van de echografiste mij deze week bied staat lijnrecht tegenover de angst die ik voel als ik in dezelfde week voor een controle bij de chirurg op bezoek ga. De afdeling mammografie in het ziekenhuis draagt veel van mijn veelal slechte herinneringen en het wachten in de wachtkamer is een opgave die mij zwaar valt. Tussen de vrouwen – in angst, net als ik- voel ik mij een beetje een vreemde met mijn dikke buik. Het bezorgt mij zelfs een beetje een schuldgevoel want wat zou ik zelf twee jaar geleden hebben gedacht als ik in deze wachtkamer geconfronteerd zou zijn met dit prille geluk? Ik besluit niet meer te kijken, ook deze emotie doet mij zwaaien op mijn koord en ik wankel gevaarlijk als ik naar binnen mag. Ik durf eigenlijk niet te kijken maar kan mijn nieuwsgierigheid niet onderdrukken en zoek mijn balans in de hoop niet te vallen.

Het enige wat valt, blijkt de last van mijn schouders te zijn als goed nieuws volgt en sneller dan ik verwacht vind ik mijn evenwicht weer terug en sta ik weer stabiel zonder te zwaaien of wankelen; mijn balans weer terug gevonden.

Het valt niet mee om mijn balans te behouden op dit koord en het einde lijkt ver, maar het is een dans op het koord van geluk en als ik niet naar beneden kijk, niet kijk naar mijn angsten en mijn blik vooruit werp naar dat kleine wonder in mijn buik, zal het mij vast wel lukken om de eindstreep te halen zonder mijn evenwicht te verliezen en zonder te vallen. Als ik vooruit blijf kijken en mij niet door angsten en onzekerheden laat afleiden bereik ik het einde zonder te vallen en sta ik straks stevig met mijn wonder in mijn armen, zonder dikke buik en met de kracht om te genieten van alles wat mij gegund is  na deze wankele dans over het koord van geluk.

postiljon 20 maart 2008

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s