Old spice

Sommigen stromingen muziek behoren tot de categorie pensioen-plus of zijn alleen geschikt voor de Old-spice generatie . Één van deze stromingen die hiertoe behoord is denk ik wel de dixy-land-Jazz. Met een vader die zijn hart verloren heeft aan deze muziek, is het oude swingen mij een klein beetje met de paplepel ingegoten en hobbelde ik als klein spruitje mee naar de jazz-clubs en concerten totdat mijn pubertijdshormonen zich dusdanig tegen deze uitstapjes verzetten dat ik dixy-land op een laag pitje heb gezet.

Eenmaal de pubertijd voorbij en het ouderlijk huis ontvlogen is mijn waardering voor de muziek weer gaan groeien en bezoek ik mondjesmaat de optredens die mijn vader heeft binnen een beperkte reisafstand.

Als er een optreden gepland staat in mijn eigen woonplaats staat de datum hiervan al ruim van te voren op mijn kalender en bereid ik mijn meisje voor op een leuke middag opa kijken.

Eenmaal binnen in de plaatselijke Jazz-club lijkt het of ik minstens vijfentwintig jaar terug in de tijd ben gegaan. Het publiek is ouder, behoort tot de pensioen-plus-generatie, de old-spice komt me tegemoet en eventjes voel ik mij weer een klein meisje op bezoek bij papa, ware het niet dat de rimpels en de aanwezigheid van mijn eigen meisje de reis door de tijdtunnel verraden.

Vol enthousiasme begroet mijn dochter haar opa en ik zie mezelf in haar terug als ze gebiologeerd naar hem kijkt terwijl hij zijn act op het podium uitvoert. Er lijkt niks veranderd, de tijd lijkt stil te hebben gestaan. Vóór het podium sta ik, niet mijn meisje, trots op de man die blaast op zijn trompet en zingt voor het toegestroomde publiek. Als ze begint te dansen op het voor mij zo bekende ritme, ontwaak ik uit mijn droom en geniet ik met volle teugen van het plezier dat mijn meisje beleeft. Ze gaat helemaal op in het ritme, zonder de schaamte die de volwassenheid haar moeder heeft gebracht, danst ze rondjes over de dansvloer en klimt op het podium om dichter bij opa te zijn.

Mijn meisje mag dan mijlenver afstaan van de Old-spice generatie; vanavond vergeet zelfs ik de generatiekloof en zie drie generaties in één zaal. De één zingend, de ander dansend en ik met mijn dikke buik, glimmend van trots ergens in het midden van de tijdtunnel op weg naar een mooie toekomst.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s