zwemles

Voor elke ouder is het een wekelijks terugkerende nachtmerrie die duurt totdat het schoolzwemmen begint of tot de kids dan eindelijk dat felbegeerde diploma hebben gehaald, het is misschien nog belangrijker dan het bekende roze papiertje waar je met je achttiende zo voor zweet: het zweten tijdens de particuliere zwemles van je kleuter!

Elke zaterdag rij ik op de meest onmogelijke tijd met een pruttelend kind op de achterbank naar dit spektakel en eenmaal daar aangekomen kan het feest beginnen.

De warmte van de veels te kleine kleedruimtes slaat direct op je longen en doet je wensen dat je zelf in badpak mag en direct verlangen naar een frisse duik. Maar het is de beurt aan de kleine meid en na veel “schiet nou eens op” en “met je schoenen uit gaat je broek makkelijker langs je voeten” heeft ze zich dan eindelijk in haar zwemkleding gewurmd en moet ze, vaste prik, nog even plassen, vlak voordat de zwemjuf over de gang schalt dat alle kinderen onder de douche mogen.

Na een haastig bezoekje aan het toilet neem ik drie keer afscheid en volg de kudde medeslachtoffers op weg naar de kantine.

Daar aangekomen tref ik de wekelijkse rij aan voor de koffie en als ik dan eindelijk aan de beurt ben resten mij nog een kleine twintig minuten voor mijn koffie met bleek, net aan gaar gebakken saucijzenbroodje die ik, tegen beter weten in, toch steeds weer bestel om mezelf toch een beetje te belonen voor dit wekelijkse ongemak. 

Op het scherm in de kantine zoek ik een paar minuten naar mijn dochter maar als ik haar dan zie spartelen en haar best doen, bedenk ik me dan weer waarvoor ik het doe en lukt het me om de moed te verzamelen voor de terugtocht naar de kleffe ruimte waar zij straks al bibberend voor mijn neus zal staan en ik voor de opgave sta haar klamme lijfje in plakkerige kleding te wurmen en haar, door het chloor tot stro veranderde haren droog en gekamd te krijgen zonder dat ik bang hoef te zijn voor aangiften van beschuldigend kijkende ouders, die door haar gegil misschien denken dat ik mijn dochter wat aandoe.

Al twee jaar volg ik deze martelgang en de nachtmerrie is nog niet ten einde, na anderhalf jaar zwoegen mag ze eindelijk een badje verder en zie ik mijn nachtmerrie langzaam veranderen in een droom, een droom waarin ze misschien ooit haar diploma zal halen of haar zwemlessen zal volgen via school. Ik weet in ieder geval één ding zeker: haar diploma is me net zoveel waard als mijn roze papiertje!

Postiljon 28 februari 2008

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s