bloemetjes, bijtjes, kanker en bloemkool

Het verhaal van de bloemetjes en de bijtjes is al honderd keer verteld. Veel kinderen zijn grootgebracht met de gedachten dat ze door de ooievaar zijn ingevlogen of uit de bloemkool zijn opgebloeid, maar zelf geloof ik niet in sprookjes en vertel mijn dochter liever gewoon waar het op staat.

Behalve de illusie van Sinterklaas en de kerstman -die hou ik graag in ere zo lang mijn eigen spruitje er nog onbevangen van kan genieten- laat ik haar verder niet in de waan van onwaarheden en fabeltjes. Tot dat dan de vraag komt of mama dood zal gaan. Welke verklaring kan op deze vraag een antwoord geven als ik zelf niet eens weet wat mij te wachten staat? Het liefst zou ik dan even in sprookjes geloven en er aan haar één vertellen maar er zijn weinig sprookjes over kanker die eindigen op: “ze leefde nog lang en gelukkig” dus besluit ik haar eerlijk te antwoorden door te zeggen dat ik het zelf ook niet weet.

“De dokter doet er alles aan om mama beter te maken, de medicijnen die ik nu krijg maken mij dan wel tijdelijk ziek maar helpen mama om langer te leven zodat ik strakjes zo lang mogelijk voor je kan blijven zorgen”

“maar de dokter heeft toch alle ziek uit je lijf weggehaald toen hij je tiet meenam om beter te maken?”

“dat is waar schatje maar de dokter wil ook graag dat ik lang voor je kan blijven zorgen dus neemt hij geen risico”

“wat is risico, mam?”

Een nieuw onderwerp is aangesneden, nieuwe uitdagingen, nieuwe vragen, nieuwe uitleg. Hoe vertel je een kind van zes hoe het leven in elkaar steekt en wat risico’s zijn? Gered door de bel stel ik het vervolg van mijn sprookje nog even uit, totdat ik ruim een jaar later een nieuw gesprek met haar aanga.

“Na je verjaardag volgend jaar krijgt mama een baby en dan ben je een grote zus”

“wow mama, maar hoe komt die baby dan in je?”

Weer sta ik met mijn mond vol tanden. Ik weet het antwoord wel en ik had deze vraag wel verwacht maar het valt toch tegen de juiste woorden te vinden. Ik geloofde nooit in sprookjes en heb het verhaal van die bloemetjes eigenlijk nooit helemaal begrepen. Langzaam begint mijn overtuiging te wankelen en begin  ik te hopen op  een fabelachtig einde, is hier sprake van een bloemkool verhaal?

Sprookjes over kanker kunnen blijkbaar toch eindigen met “ze leefde nog lang en gelukkig” en mijn geloof keert langzaam terug, althans, mijn geloof in sprookjes dan….

Advertenties

3 Reacties op “bloemetjes, bijtjes, kanker en bloemkool

  1. Hey hey
    Ik heb hier even rondgelezen en ik vind het mooie verhalen. Grappig hoe je dochter reageert op het nieuws dat er een baby komt. Herkenbaar. toen wijn onze Mienemien, toen 4 jaar oud, vertelde dat ze een broertje of zusje zou krijgen, stelde ze ook die vraag. Mijn man vertelde heel serieus dat hij een zaadje in mamma haar buik had gedaan. Begint Mientje in eens heel hard te lachen, de tranen liepen over haar wangen. Ze riep: Dat is toch niet waar…….. met een schepje zeker? Nou ja daar sta je dan met je mond vol tanden. Mien was hee blij met haar broertje, nu 17 jaar later nog steeds. Ze hebben het gezellig met ellkaar. Heel veel sterkte verder en liefs van Jessy

  2. Heey Femke,
    Zoals ik beloofd had, zou ik nog een berichtje achter laten……Nou meid, het ziet er warm, gezellig en overzichtelijk uit! Leuk!
    Ik heb nu ook eindelijk je “postiljon” verhaaltjes kunnen lezen.
    Superleuk geschreven en een schrijfstijl die mij heel erg aanspreekt en zóóóó herkenbaar!
    Heel veel succes met de laatste weken van de zwangerschap, geniet er maar van want voor je het weet is de kleine dreumes er al!
    Liefs Ans

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s