januari 2008

Als ik mijn meisje vroige week uit school haal, blijkt mijn nachtmerrie te zijn uitgekomen wanneer ze naar buitenkomt met het verhaal dat de politie haar de avond ervoor heeft wakker gemaakt en ze het huis van haar vader laat in de avond heeft moeten verlaten. Mijn angst dat de lichten in zijn huis branden niet voorzien worden van eerlijk geleverde energie blijkt waar en mijn hart breekt. Beduusd hoor ik haar verhaal aan en emoties wisselen zich af in mijn hoofd. Hoe heeft dit zo ver kunnen komen? waarom moet ik dit van haar horen en ben ik niet door haar vader of de politie op de hoogte gebracht? Langzaam maakt de pijn in mijn hart plaats voor woede: DIT MAG EEN MEISJE VAN ZES NIET MEEMAKEN!
Net nu het er op leek dat er communicatie begon te komen en ik een mogenlijkheid zag een rechtzaak te voorkomen, klapt de deur naar dit uiterste weer open en stap ik opnieuw in de draaideur van instanties.
Een gepland gesprek met haar vader wordt uitgesteld ivm het verhoor dat hem te wachten staat en elke zekerheid voor de veiligheid van mijn meisje slaat onder mijn voeten weg.
Dan lukt het mij hem aan de telefoon te krijgen en krijg ik het met kromme tenen voor elkaar een redelijk gesprek te voeren, woede in te slikken en hem over te halen naar een afspraak met jeugdzorg te komen.
Tijdens dit gesprek wijst de arts hem op vriendelijke wijze op de gevolgen van zijn acties en hij lijkt te breken. Ook nu weer voel ik pijn, het is geen gebrek aan liefde voor zijn kind, het is een gebrek aan verstand waardoor hij haar in deze positie heeft gebracht en voor het eerst zie ik zijn verstand terug als hij besluit dat het beter is als ze voorlopig bij mij gaat wonen. Na afloop van het gesprek maakt hij zich snel uit de voeten; is het woede of schaamte wat hem zijn gaspendaal zo diep doet intrappen?
Al met al is mijn meisje voorlopig veilig op de plek waar ik haar het liefste zie, ze knapt langzaam op en lijkt zich goed te herstellen van het politie-incident. Haar vader ziet ze één dag in de week en ik besef me dat ze hem mist maar weet dat het zo beter is. Het gevoel dat ik heb is dubbel: Ik wil mijn meisje gelukkig zien en haar alles geven wat ze nodig heeft maar ze heeft ondanks alles toch ook haar vader nodig en het liefst zie ik een oplossing waarbij dat mogenlijk is. Voor nu is dit de beste oplossing, maar is het gerechtigheid?
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s